Spiritualiteit

Edzer Tuik, 75, gelooft sinds meer dan zestien jaar in de mogelijkheid.

Hij schreef er een boek over, “Ontmoetingen met een engel…” met als ondertitel
‘Contacten met een overleden geliefde’.

Voordien geloofde hij eigenlijk nergens in, laat staan in contacten met overledenen. Het leek hem eerder onbegrijpelijke nieuwsgierigheid dan interessant.

Na het overlijden van zijn vrouw overkwam het hem echter ongevraagd en sindsdien maakt het deel uit van zijn dagelijks leven.

Hij hoort haar stem, ze stuurt zijn pen die in haar niet te imiteren handschrift schrijft, en ze leidt zelfs zijn handen op het toetsenbord van de computer…

We hebben een gesprek bij hem thuis.

Wanneer is dit alles begonnen?
Het begon ’s avonds laat op de dag van haar crematie. Na zo’n dag ben je er ellendig aan toe.
Ik was meer dan volledig uitgeput na al die treurigheid. Mijn leven leek volledig uitzichtloos te zijn geworden en ik kon ’s avonds laat met geen mogelijkheid in slaap komen.
Op een gegeven moment zag ik een zuil van licht in de slaapkamer die ik toeschreef aan invallend maanlicht. Wij lieten altijd één overgordijn op een kier van zo’n 20 cm open zodat je, wanneer je ’s nachts wakker werd, niet volledig gedesoriënteerd zou zijn.
Die lichtzuil nam geleidelijk aan in helderheid toe en op een gegeven moment signaleerde ik dat er zich kleine zilverkleurige sliertjes door leken te bewegen.
Mijn hoofd draaide naar de raamkant en toen begreep ik er helemaal niets meer van want ik was in mijn vermoeidheid vergeten om het gordijn een stuk open te laten. Er was dus helemaal geen invallend maanlicht. De slaapkamer was volledig verduisterd.
Het heeft meerdere dagen geduurd eer ik bereid was om de gedachte toe te laten dat het weleens een teken van mijn vrouw kon zijn. Daarna hoorde en herkende ik haar stem die zei: “Waar zou ik anders zijn dan bij mijn man en kinderen?”
Sindsdien is zij, hoe dan ook, bij mij en ervaar ik haar aanwezigheid dagelijks.

Verstoort het uw alledaagse leven niet?
In het begin was het natuurlijk onbegrijpelijk en werd ik soms wat kregel van mezelf. Het paste eigenlijk niet in mijn gedachtewereld. Het is echt niet niks wanneer iets dat je altijd als ‘dat bestaat niet’ hebt afgedaan, je leven op zijn kop zet. Die twijfel heeft maanden geduurd tot ik er uiteindelijk niet meer omheen kon, want er gebeurde nogal wat.

Geef eens een voorbeeld?
Ik heb tot ongeveer mijn zeventigste jaar gewerkt. Ik was toen nog volop actief met een kleine groothandel in een drogisterijproduct. Een keer, toen ik een zakelijke afspraak noteerde, tekende mijn pen daar uit zichzelf iets bij. Hij tekende een vlinder die geleidelijk aan een vlinderdasje werd. Die afspraak was meer dan een week later en mijn gesprekspartner droeg zo’n vlinderdasje.
Dat kon je vroeger tegenkomen in kunstkringen, bij een boekhandelaar of journalist maar bij zakenmensen heb ik dat nooit eerder gezien. Ja toch, één keer, maar dat was een oud-journalist die in zaken was gegaan.

Wel bijzonder, maar het zou ook een bizar toeval geweest kunnen zijn.
Tja… het werd door mijn hand getekend, maar niet door mij.
Ik heb ook maandenlang in een eenvoudige code de naam van een toekomstige vriendin geschreven.
Ik heb zelfs op de automatische piloot een autorit naar Rotterdam gemaakt waarbij mijn hand als geconditioneerd de richtingaanwijzer bediende. Ik eindigde hartje stad in een damesmodezaak. Dat was begin september 1994 en ik werd er geleid naar een winterjack voor mijn dochter die kort daarop jarig werd.
Ik wist met de beste wil van de wereld haar maat niet maar mijn hand werd overduidelijk gemanipuleerd naar een bepaalde maat en kleur. Ik heb het gekocht en mijn dochter was er krulgelukkig mee. Het paste perfect en het stond haar geweldig.

De sterke staaltjes smaken naar meer. Zijn er meer?
Ja, een boek vol. Op een gegeven moment ben ik de wonderlijkste ervaringen in een paar sleutelwoorden op de achterkant van een bankenvelop gaan noteren en toen die vol was,
begreep ik dat er een boek in zat.
De schrijfmap bevat overigens weer een bankenvelop met wat notities.

U schrijft in het voorwoord “wonderen bestáán, en u staat op het punt om er een aantal mee te beleven”. En dan komen er dit soort verhalen. Denkt u dat u geloofwaardig overkomt?

Ik heb zonder opsmuk genoteerd wat mij is overkomen. Er zitten ongeloofwaardige zaken tussen maar ik heb daar geen moeite meer mee. Wel gehad, en dan gebeurde er steevast iets dat nog veel ongelofelijker was.

Geef ook daar eens een voorbeeld van?
Ik maak iedere morgen het cryptogram in mijn dagblad en heb één keer de oplossing van de eerste opgave daags ervoor al genoteerd. Ik moest dat toen in mijn agenda schrijven. Er is dus, en dat is helemaal ongelofelijk maar meerdere keren bewezen, vóórkennis.

Hoe ging dat precies in zijn werk?
Ik heb onder andere als public relations man nogal wat geschreven en ik vond het bijna feestelijk om weer dingen aan het papier toe te vertrouwen. Mijn vrouw zei toen “Je bent jezelf aan het herontdekken. Fijn voor je. Schrijf dat voor morgen maar in je agenda: herontdekken”. En ik deed het nog ook. Daags erna luidde de eerste opgave van het cryptogram ‘Opnieuw de sprei van het bed halen’. Herontdekken dus… Exact wat in mijn agenda stond.

Heeft het uw leven veranderd?
Ja, absoluut. Het heeft de betweter in mij het zwijgen opgelegd en ik ben meer in verwondering komen te leven. Het voelt aan als een wending ten goede.
Ik draag overigens geen boodschap uit. Hooguit dat er meer is tussen hemel en aarde, maar dat meldde Shakespeare al in Hamlet.
Ik ben in het boek recht op en neer verslaggever van gebeurtenissen. En ik denk dat het iedereen weleens overkomt. Meestal zal dat onopgemerkt gaan door bijvoorbeeld een ingeving. Interessant woord is dat, ‘ingeving’...
Ik heb het overigens niet gezocht, het zocht mij, en ik ben ik daar in mijn hart best gelukkig mee. Misschien had het allemaal wel tot doel om mij stof tot schrijven te geven en daarmee ongewild toch een boodschap uit te dragen…
Verder heeft de wereld van het paranormale niet zozeer mijn belangstelling. Er zit nogal wat kaf onder het koren, en het reikt dikwijls niet verder dan een wat wonderlijke vorm van amusement. En centjes verdienen natuurlijk…
Ik houd me maar bij wat mijn realiteit is geworden.
Het boek tilt overigens niet echt zwaar aan spirituele zaken. Er staat zelfs een heel aardige mop in. Ik vertel hem u na dit gesprek.
Zullen we besluiten met een koel pilsje?

U hebt een goede timing. Graag!
Nog één vraag. Bent u er religieus door geworden?

Daar ontkom je natuurlijk niet helemaal aan. Ik heb weleens gedacht aan een energie, een oerbron, een spiritueel oerwezen, de bezieling van alle leven in het heelal, maar ook dat is voor mij niet of nauwelijks te bevatten. ‘Heelal’ vind ik trouwens ook een bijzonder woord.
Ik ben wel gaan denken, geloven zelfs, dat wij door onze ziel met die bron, verbonden zijn.
Maar wat we ook bedenken, het onvoorstelbare mysterie blijft…

Ik heb nooit geloofd in contacten met overledenen maar ze blijken te bestaan, en ik heb dan ook geen moeite meer met de gedachte dat het leven weleens niet met de dood zou kunnen eindigen. Ik heb daar geen enkele voorstelling bij, en ik ben er ook niet nieuwsgierig naar.

Na de dood leren we misschien de waarheid kennen. Nu zullen we het moeten doen met de
verklaringen van mensen die een bijna-dood ervaring hebben beleefd. Ik wijd ook daar een hoofdstuk aan.
Ik ben 75 en leef in mijn hier en nu, en graag. Ik heb twee fijne kinderen en vijf kleinkinderen die het best leuk vinden om een opa te hebben, vooral als hij iets lekkers meebrengt.

Zullen we nu dat koele pilsje maar doen…?